دوباره قصه ی من است و همان اتاق همیشگی

همان پیله تنهایی من

همان که نور را از خود رنجاند

و با اشک و آتش همبستر شد ...

اتشی که بر دل زبانه کشید و سوزاند

دلی که دریچه دارد رو به دیوار تنهایی

بنازم غیرت دیوار را که

صدایم را به من بر میگرداند ...