| تبليغات | X |
لحظه ای که این جمله رو دیدم حسی عجیب در تنم بیداد کرد ...
مرگ انتها نیست مرگ پوچی نیست زندگی پوچ است ... پس پیش به سوی مرگ ...
بار اول که مرگ را دیدم نه ترسناک بود - نه وحشت داشت - نه زشت بود خلا یی بود که هرکس با طرز نگرش خود می توانست آن را پر کند ...
مرگ خودت بودی و نمی دانستی!
مرگ سامانه ی اشکهایت بود و نمی دانستی !
مرگ نا محرمی دلت بود که دلش را همراهی کرد !
مرگ زیبا ترین سپیده ای بود که در آغوش او دیدی !
شاید روزگاری اینها همه وجودت باشد اما مرگ از تمام اینهایی که نگاهت را دزدید آرامش بخش تر است .
بگذار تو را دیدار کند او ...
لحظه ای که خاک امانتش را دوباره بازپس می گیرد آرامش بر روحت بوسه می زند ...
دیبای تو