گوشه پنجره کوچک تنهایی تو

چشمها خيس از اشک

دل پر ز ترانه

که ز شب دوری

تو پر از احساسي

دل پر از پایان است

و تو خود مي دانی

که لحظه در پيش دل زانو زده است

و تمناي وصال از آفتاب می جويد

ابر دل می غرد

بر سر کوچه نازک تنهايي تو

و تمناي وصال از خورشيد مي جويد

که اگر خورشيد به وصال تو در مي آمد

همه جا پر مي شد از کمان رنگين

همه جا پر مي شد از نسترنهاي سپیید

همه کوچه ميشد شر و شور بهار

و همين زيباييست

که خيال تو برود تا سراپرده نور

و همه هستي تو آرزوهاي محال است و قشنگ

گرچه اين آرزو باشد و دل در طلب خيال

و چه زيبا و چه دلتنگ

تا باد ببويد سراپاي پروانه هاي رنگارنگ